Baw się

To właśnie dlatego powstała ta książka – baw się.

Sztuka nie musi być poważna. Kreatywność nie potrzebuje pozwolenia. Tworzenie nie wymaga talentu ani dyplomu akademii. Wystarczy chęć zabawy. Prawdziwej, szczerej, czasem trochę szalonej zabawy.

Zacznijmy od tego: weź kartkę papieru i coś do pisania. Zrób dziesięć absolutnie bezsensownych bazgrołów. Bez planu, bez pomysłu. Kręć spirale, machaj kreskami, maluj zamazane oczy albo ogórki w czapkach. I teraz: zobacz, jak się czujesz. Czy coś się w Tobie rozluźniło?

To właśnie pierwszy krok do odblokowania twórczości: zgoda na bezcelowość.

Pamiętam, jak prowadziłem warsztaty dla grupy dorosłych, z których połowa deklarowała, że „nie potrafi rysować”. Poprosiłem ich, by narysowali najgorszy możliwy autoportret. Im bardziej absurdalny, tym lepiej. Zaczęli niepewnie, z uśmiechami skrępowania, ale po chwili sala rozbrzmiała śmiechem. Twarze z sześcioma oczami, włosy jak spaghetti, nosy w kształcie serca. I nagle – magia. Każdy rysował. Bez presji. Z przyjemnością.

Tworzenie to zabawa. I odwrotnie – zabawa jest formą tworzenia.

Nie chodzi o to, by każda rzecz była arcydziełem. Czasem tworzysz po to, żeby odetchnąć. Czasem po to, żeby rozładować napięcie. A czasem – po prostu dlatego, że masz kolorowe kredki i pustą stronę.

Ćwiczenie:
Przez trzy dni, po pięć minut dziennie, rysuj to, co zobaczysz przez okno – ale w formie komiksu. Nieważne, czy umiesz rysować drzewa czy ptaki. Daj im twarze. Wymyśl im kwestie dialogowe. Stwórz historię. Zobaczysz, jak Twoja wyobraźnia zacznie działać – mimo że „nic wielkiego się nie dzieje”.

Baw się – rozdział II

To, co nas blokuje, to przekonanie, że wszystko musi być perfekcyjne. A przecież dzieci tworzą bez tej presji. Dla nich ważniejsze jest to, że rysują, niż co narysują. A przecież wciąż jesteśmy tymi samymi ludźmi – tylko trochę bardziej spiętymi.

Zabaw się dzisiaj. Weź stare czasopisma i zrób kolaż. Taki dziwny, zupełnie bez sensu. Przyklej do niego list z przeszłości do siebie sprzed 10 lat. Albo z przyszłości. Zobacz, jak ten kolaż zaczyna coś mówić.

Pewna uczestniczka moich warsztatów stworzyła kiedyś kolaż z kawałków gazet, w którym zamieściła tylko nagłówki z wyrazami: „cisza”, „ogień”, „dziecko”, „uśmiech”, „wyzwolenie”. Gdy go pokazała, powiedziała: „To cała ja, w pięciu słowach. Nagle wszystko zrozumiałam.” A zaczęło się od… kleju w sztyfcie i kilku stron z kolorowych magazynów.

Nie potrzebujesz wielkich planów, żeby zacząć. Potrzebujesz luzu. Zamiast myśleć, że „coś tworzysz”, po prostu zacznij się bawić. Rób zdjęcia dziwnych miejsc. Nagrywaj głos, jak mówisz coś śmiesznego. Twórz mini-komiksy o swoim dniu. Piszesz? Zacznij od 10 zdań, które zaczynają się od „Gdyby świat był zrobiony z…”.

Zabawę można trenować. A jak każda umiejętność – z czasem przychodzi łatwiej, lżej, naturalniej.

Nie musisz być artystą. Wystarczy, że jesteś człowiekiem z wyobraźnią. A każdy ją ma. Ty też. Nawet jeśli kiedyś ją zakopałeś pod obowiązkami i Excelami.

I pamiętaj: każda rzecz, którą tworzysz z przyjemnością, zmienia Twoje wnętrze. Otwiera je. Rozciąga. Rozświetla.

Dziś Twoje zadanie jest proste: Baw się.